Skomentuj:
Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX
Robot a ludzkie stawy
Technologyreview podaje, że grupa naukowców z Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku, pod przewodnictwem Petera Allena poczyniła znaczny postęp w kwestii protetyki robotów. Peter Allen oraz Matei Ciocarlie wymyślili sposób na lepsze kontrolowanie zręczności ręki robota. Podstawą do tego okazały się studia biologiczne, a konkretnie dokładna analiza anatomii ludzkiej dłoni. Badacze zdali sobie sprawę, że nasze organy chwytania mają około 20 stopni swobody. Żaden z 20 stawów bowiem nie może poruszać się niezależnie, ruchy uzależnione są od innych stawów, które z kolei połączone są mięśniami oraz nerwami.
Kontrola dłoni
Do tej pory oprogramowanie, które miało kontrolować złożoną dłoń robota uznawało milcząco, że jej stawy mają całkowitą wolność, ale okazało się to uciążliwe obliczeniowo a także spowalniało maszynę. Allen i Ciocarlie postanowili, że ograniczą ruchy ręki robota w taki sposób, w jaki ograniczona jest ludzka dłoń. Udowodnili tym samym, że można kontrolować skomplikowaną maszynę za pomocą szybszych i bardziej skomplikowanych algorytmów, a także bez uszczerbku na funkcjonalności. Zarówno podczas symulacji komputerowych jak i w "realnym świecie" program był w stanie szybko obliczyć sposób, w jaki powinien zostać schwytany przedmiot. Eksperymentowano na niedużych obiektach, takich jak kieliszek do wina, wazonik, telefon, model samochodu czy popielniczka.
System działa dwufazowo: najpierw oblicza możliwy zasięg ruchów chwytnych w zależności od kąta pod jakim zbliża się do przedmiotu. Następnie spośród nich wybiera jeden, który zapewni najbardziej stabilny chwyt.
Zobacz na filmie: Pomocna dłoń robota
Czytaj więcej na technologie.gazeta.pl
Technologyreview podaje, że grupa naukowców z Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku, pod przewodnictwem Petera Allena poczyniła znaczny postęp w kwestii protetyki robotów. Peter Allen oraz Matei Ciocarlie wymyślili sposób na lepsze kontrolowanie zręczności ręki robota. Podstawą do tego okazały się studia biologiczne, a konkretnie dokładna analiza anatomii ludzkiej dłoni. Badacze zdali sobie sprawę, że nasze organy chwytania mają około 20 stopni swobody. Żaden z 20 stawów bowiem nie może poruszać się niezależnie, ruchy uzależnione są od innych stawów, które z kolei połączone są mięśniami oraz nerwami.
Kontrola dłoni
Do tej pory oprogramowanie, które miało kontrolować złożoną dłoń robota uznawało milcząco, że jej stawy mają całkowitą wolność, ale okazało się to uciążliwe obliczeniowo a także spowalniało maszynę. Allen i Ciocarlie postanowili, że ograniczą ruchy ręki robota w taki sposób, w jaki ograniczona jest ludzka dłoń. Udowodnili tym samym, że można kontrolować skomplikowaną maszynę za pomocą szybszych i bardziej skomplikowanych algorytmów, a także bez uszczerbku na funkcjonalności. Zarówno podczas symulacji komputerowych jak i w "realnym świecie" program był w stanie szybko obliczyć sposób, w jaki powinien zostać schwytany przedmiot. Eksperymentowano na niedużych obiektach, takich jak kieliszek do wina, wazonik, telefon, model samochodu czy popielniczka.
System działa dwufazowo: najpierw oblicza możliwy zasięg ruchów chwytnych w zależności od kąta pod jakim zbliża się do przedmiotu. Następnie spośród nich wybiera jeden, który zapewni najbardziej stabilny chwyt.
Zobacz na filmie: Pomocna dłoń robota
Czytaj więcej na technologie.gazeta.pl
